یکی از آثار مشهور به‌جا مانده از دوران هخامنشیان، ریتون یا تکوک‌ها هستند. ریتون‌ها جام‌هایی هستند که انتهای آن‌ها به سر جانورانی مانند شیر، گاو، عقاب و یا بزکوهی(پازن) ختم می‌شود. ایرانیان عهد کهن بر این باور بودند که قوه‌ و نیروی جانور ریتون‌ها با نوشیدن مایع درون ریتون به داخل بدن آنان منتقل می‌شود. یکی از ریتون‌های دوران هخامنشی ریتونی‌ست به شکل گاو با شاخ‌های بلند؛ در ایران باستان گاو به عنوان نمادی از رویش، زندگی و طبیعت و باروری بود همچنین به گفته باستان شناسان باتوجه به نقش برجسته پلکان کاخ اپادانا گاو‌ نماد زمستان نیز هست.
در میان پیشینیان شاخ‌های گاو به دلیل شباهت با هلال ماه نمادی از ماه بود و در اساطیر ایران ماه همواره نماد زندگی و آغاز حیات بوده‌است.
این ریتون زیبا با شاخ‌های هلالی بلند متعلق به دوران هخامنشی‌ است و توسط گروه هنری دستان از جنس سفال در‌ پخت ۸۵۰ درجه و لعاب فیروزه‌ای در‌پخت ۹۵۰ درجه بازآفرینی شده‌است.
برای دیدن نمونه دیگر‌ ریتون گاو اینجا کلیک کنید.