یکی از نمادهایی که از باستان بسیار دیده می‌شود و در همه فرهنگ‌ها نقش برجسته‌ای دارد، نماد خورشید است. انسان اولیه از ارزش حیاتی خورشید به عنوان نیروی زندگی بخش آگاه بود. نقش شمسه یا خورشید به صورت‌های مختلفی توسط هنرمندان ترسیم می‌شد. یکی از این طرح‌ها خورشید با صورت انسانی به شکل مونث با ابروهای به هم پیوسته بود که می‌توان آن‌را نماد صفت جمالی ذات حق تعالی دانست. همچنین به باور مردم ایران باستان بز که در این اثر به عنوان دسته به‌کار رفته است مظهر فرشته‌ای است که خداوند برای بقا، حفاظت و ادامه حیات نسل بشر فرستاده‌است. بزکوهی نزد ایرانیان با مضمون آب خواهی، زایندگی و فراوانی نعمت و محافظت است، تعبیری از یک فرشته است که در مواقع سختی و مشکلات از آن کمک خواسته می‌شد و ریشه این باور به یکی از اسطوره‌های ایران باستان برمی‌گردد. بزکوهی برای ایرانیان باستان نوعی مانیفست بوده که رویکردی مقدس داشته‌است و هرجا که گذر آبی باشد نقش بزکوهی را می‌بینیم و گویای مضمون آب‌خواهی و ارزش و اهمیت بی بدیل عنصر آب نزد مردمان ایران باستان است. لازم به ذکر که نقش بزکوهی در نماد شناسی جهانی نیز همین است و آنان نیز بر این باورند که بز نماد آب و باران‌خواهی و جای پای خداست.

 فرنیا به معنی دارای جد و نیای شکوهمند و این اثر از قمقمه‌ای مفرغی متعلق به دوره سلجوقی الهام گرفته شده و توسط هنرمندان دستان سرامیک از جنس سفال در پخت ۸۵۰ درجه و لعاب فیروزه‌ای ۹۵۰ درجه بازسازی شده‌است.

نویسنده : شادی شعبانی